Een glucosemeter die ‘HI’ aangaf. Zo ontdekte Lauriëtte op 23-jarige leeftijd zelf dat er iets serieus mis was.

In de maanden daarvoor viel ze steeds verder af, had ze continu dorst en moest ze ontzettend vaak plassen. Ze voelde dat er iets niet klopte, maar diabetes werd lange tijd niet herkend. Uiteindelijk legde ze zelf de puzzelstukjes bij elkaar en kocht ze een glucosemeter. De uitslag: hoger dan 33,3 mmol/L. Niet veel later lag ze in het ziekenhuis en kreeg ze de diagnose type 1 diabetes.

Daarna begon het leren leven met diabetes. Want koolhydraten tellen, glucosewaarden bekijken en insuline doseren kun je leren. Maar ontdekken hoe diabetes in je leven past, kost tijd. Sporten, reizen, uit eten gaan, werken: overal komt ineens een extra laag bij.

Voor Lauriëtte werd schrijven een manier om haar ervaringen een plek te geven. Op haar blog Diabadass deelt ze al jaren haar leven met type 1 diabetes: van praktische dingen en frustraties tot alles wat wél kan. In de loop der jaren kwamen daar nieuwe ervaringen bij, zoals een zwangerschap met type 1 diabetes en het moederschap.

Nu heeft ze haar verhaal gebundeld in het boek Diabadass. Daarin neemt ze je mee vanaf de periode voor haar diagnose tot haar weg naar acceptatie en het leven met diabetes daarna.

Zoals Lauriëtte zelf zegt: “Diabetes loopt als een rode draad door mijn leven, maar het is niet mijn hele leven.”